ಸೋಮವಾರ, ಏಪ್ರಿಲ್ 30, 2012

ಆಫೀಸಿನ ಕೊನೆ ದಿನ..!

ಬದುಕು ತೀರಾ ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿದೆ ಅನಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ..ದಿನಾ ಬೆಳಗಾದರೆ ಅದೇ ಬಸ್ಸು-ರಶ್ಶು, ಅದೇ ಆಫೀಸು, ಅದೇ ಮುಖಗಳು, ಅದೇ ಬಾಸು...ರೂಟಿನ್ ಲೈಫು...ಬದುಕು ಇಷ್ಟೇನಾ ಕೊರಗು ಕೊರೆಯಲಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ..!ಬದಲಾವಣೆಗೆ ತೆರಕೊಳ್ಳುವ ಹಪಾಹಪಿ ಜಗ್ಗನೇ ಎದ್ದು ಬಿಡುತ್ತದೆ...ಇಲ್ಲಿಗಿಂತ ಅಲ್ಲಿ ಕಂಫರ್ಟ್ ಅನಿಸಿತಾ,ಆ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಮನಸ್ಸು ನುಗ್ಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ.. ಇದು ಕೆಲಸ ಬದಲಾಯಿಸುವ ವಿಚಾರ..ಈ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ದಿನಗಳಿಂದ ಒಳಗೊಳಗೇ ಸಂಕಟ, ಈ ಆಫೀಸಿನ ಬದುಕು ಯಾಂತ್ರಿಕವೆಂದು ಮರುಗುತ್ತಿದ್ದವಳಿಗೆ, ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವಾಗ  ಈ ಬಗೆಯ ಸಂಕಟವೇಕೋ..!
ಜಿ ಎಸ್ ಶಿವರುದ್ರಪ್ಪ ಅವರ ಸಾಲುಗಳು ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ:
ಪ್ರೀತಿ ಇಲ್ಲದ ಮೇಲೆ
ಹೂವು ಅರಳಿತು ಹೇಗೆ?
ಮೋಡ ಕಟ್ಟಿತು ಹೇಗೆ?
ಹನಿಯೊಡೆದು ಕೆಳಗಿಳಿದು
ನೆಲಕೆ ಹಸಿರು ಮೂಡಿತು ಹೇಗೆ?
ಬದುಕಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಹೊಂದಿಕೊಂಡಿರುತ್ತದೆ... ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ತಡವಾಗಿರುತ್ತದೆ.. ಕೆಲಸದ ಜೊತೆಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಮನಸ್ಸಿನ ಪ್ರೀತಿಯ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಅಂಶದಿಂದಲೇ ಈ ಮೂಕ ಸಂಕಟವಿರಬೇಕು... :(

ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನನ್ನದೇ ಎಂಬಂತಿದ್ದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟೋಗಬೇಕು..ನಾಳೆ ಬರೋ ಹೊಸ ಹುಡುಗಿಗೆ ಇದೆಲ್ಲವೂ..! ನಾಳೆ ನಾನಿಲ್ಲಿ ಬಂದರೂ ಯಾವುದೂ ನನ್ನದಾಗಿ ಉಳಿದಿರುವುದಿಲ್ಲ..ಬಹುಶಃ ಪ್ರೀತಿಯ ಹುಡುಗಾ/ಗಿ ಯೋ ದೂರಾಗುವಾಗ ಪ್ರೇಮಿಯ ತಳಮಳವೂ ಇದೆ ತೆರನದ್ದಾಗಿರಬೇಕು... !!ಅಗಲುವಿಕೆ ಬಹಳ ಕಷ್ಟ..
ಪಿಯುಸಿ ಮುಗಿಸಿದಾಗ ಕೆಲಸ ನೀಡಿತು..ಮೆಲ್ಲನೆ ಬದುಕಿಗೊಂದು ಹೆಮ್ಮೆ ಜಮೆ ಮಾಡಿತು, ಬದುಕಿನ ರೀತಿ ಕಲಿಸಿ ಕೊಟ್ಟಿತು..ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ದೆಸೆಯಿಂದ ವೃತಿ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಡುವಾಗಿನ ಶಿಸ್ತು ತಿಳಿಸಿ ಹೇಳಿತ್ತು...ಇಂತಹ ಆಫಿಸಿನಲ್ಲಿ ಇವತ್ತು ಕೊನೆ ದಿನ..! ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ನಂಟು ಕಳಚಿ, ನೆನಪುಗಳ ಮೂಟೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೊರನಡೆಯಬೇಕು..ಬೇಸರವ ಅದುಮಿಟ್ಟು, ನಾ ಬಯಸಿದ ಬದಲಾವಣೆಯ ಮಗ್ಗುಲಿಗೆ ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದೆನೆಂದು ತೋರ್ಪಡಿಸಬೇಕು...' ತೇನವಿನಾ ತೃಣಮಪಿ ನಾ ಚಲತಿ' ಭಗವಂತನ ಆಜ್ಞೆಯಿಲ್ಲದೆ ಹುಲ್ಲುಕಡ್ಡಿಯೂ ಚಲಿಸದಂತೆ.. ಈ ಚಲನೆಗೂ ಅವನದೇ ಆಜ್ಞೆ , ಅವನದೇ ದಾರಿ... ನಡೆಯಬೇಕು ನಡೆಸಿದಷ್ಟು ದೂರ..ಒಂದೊಂದೇ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಂದ ಭರಿಸಬೇಕು ಆ ತೀರ...!