ಶುಕ್ರವಾರ, ನವೆಂಬರ್ 30, 2012

ನಾನು ಮತ್ತು ಸಮಾಜ..!

ಒಂದಿಷ್ಟು ಗೊಂದಲಗಳನ್ನು ಒಡಲೊಳಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡೇ , ಸ್ತ್ರೀ ವಾದ ಮತ್ತು ಸಮಾಜ ಸುಧಾರಣೆಯ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿರೋ ಹುಡುಗಿಯ ತುಮುಲಗಳು ಮತ್ತು ಅವಳು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದಲೇ ಬದಲಾದ ಬಗೆಯನ್ನು ಹೇಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ತಪ್ಪು ಒಪ್ಪುಗಳೇನೇ ಇದ್ದರೂ ತಿಳಿಸಿ...
-ಸುಷ್ಮಾ ಮೂಡುಬಿದಿರೆ.

=============================================

ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಅದೆಷ್ಟು ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗಳು..? ಅದೆಷ್ಟು ಬಾರಿ ಹೆಣ್ಣಾಗಿ ಹುಟ್ಟಬಾರದಿತ್ತು ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದ್ದೆನೋ.. ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಇಂತಹ ಯೋಚನೆ ಬಂದಿದ್ದು ಅಜ್ಜಿಯೆನ್ನುವ ಲೇಡಿ ಹಿಟ್ಲರ್ ನಿಂದ. ಇನ್ನೂ ಚಿಕ್ಕವಳಿದ್ದೆ.  ಆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಬೇಡ, ಅಲ್ಲಿ ಆಟ ಆಡಬೇಡ, ಏನು ಗಂಡುಬೀರಿಯೇ ನೀನು ಹುಡುಗರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಬೇಡ..ಹೀಗೆ ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಅಜ್ಜಿಯ ವಾಗ್ದಾಳಿ. ಹೈ ಸ್ಕೂಲ್ ಸೇರಿದ ಮೇಲಂತೂ ಈ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳ ನಡುವಿನ ಬದುಕೇ ಸಾಕೆನಿಸಿತ್ತು. ತಮ್ಮನಿಗೆ, ಅಣ್ಣನಿಗೆ ಇಲ್ಲದ ನೀತಿ ನಿಯಮಗಳು ನನಗೇಕೆ? ಉತ್ತರ ಹೇಳುವವರಿಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ಇಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಓರಗೆಯ ಗೆಳಯರೊಂದಿಗೆ ಪಿಕ್ಚರ್ ಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದೆ. ಅಜ್ಜಿಯ ಬಾಯಿಗೆ ಹೆದರಿ ಆಸೆಯನ್ನ ಅದುಮಿ ಮನೆ ಮೂಲೆ ಸೇರಿದ್ದೆ. ಇವತ್ತಿಗೂ ಕಿಚ್ಚು ಹತ್ತುತ್ತೆ ಆ ವಿಷಯಕ್ಕೆ. ನಾನೂ ಸ್ತ್ರಿವಾದಿಯೇ..ಸಮಾನತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ಟೇಜ್ ಹತ್ತಿ ಭಾಷಣ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ, ಪೇಜುಗಟ್ಟಲೆ ಪ್ರಬಂಧ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ..ವಾದಿಸಿ ಗೆದ್ದಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಬುಕ್ ಹರಿದ ಸತೀಶನಿಗೆ ಕೆನ್ನೆಗೆ ರಪ ರಪನೆ ಬಾರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಬಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿ, ರೋಡುಗಳಲ್ಲಿ ರೇಗಿಸೋ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ನೋಡುವ ಜನಗಳಿಗೂ ಕಪಾಳ ಮೋಕ್ಷ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಪುರುಷ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಧಿಕ್ಕಾರವಿರಲೆಂದು ಹುಡುಗಿಯರ ಗುಂಪು ಕಟ್ಟಿ ಮೈಂಡ್ ವಾಶ್ ಅಂತಾರಲ್ಲ ಅಂತದ್ದೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ.

ಅಪ್ಪ ಮಾಡಿದ್ದೆಲ್ಲ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಮ್ಮ, ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನಿಗೆ ದನಕ್ಕೆ ಬಡಿದಂತೆ ಬಡಿಯೋ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ, ಗಂಡಸರೆಂದು ದರ್ಪ ತೋರುವ ಮಾವಂದಿರು, ಗಂಡು ಹುಡುಗರು ಮಾಡಿದ್ದೆಲ್ಲ ಸರಿ ಅನ್ನೋ ಅಜ್ಜಿ, ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿಸುವ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಸುಖವಾಗಿದ್ದರೆಂಬ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿರೋ ಮನೆ ಹೆಂಗಸರು. ರೋಷ ಉಕ್ಕುತ್ತಿತ್ತು.. ಸಮಾಜದ ಬದಲಾವಣೆಗೆಯಾಗಬೇಕು. ಮನಸ್ಸು ತುಡಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದು ಸಾಧಿಸುವುದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವೇ..? ನನ್ನ ಜೊತೆಗಿದ್ದ ಹುಡುಗಿಯರೇ ಹರೆಯ ಸಹಜವೆಂಬಂತೆ ಪ್ರೀತಿ ಪ್ರೇಮಗಳೆಂದು ಗಂಡು ಹುಡುಗರ ದಾಸಿಯರಾದರು. ಎಲ್ಲಾ ಆಕರ್ಷಣೆಗಳು. ಹುಡುಗರಾದರೂ ಅಷ್ಟೇ. ಈ ಹುಡುಗಿಯರನ್ನು ಮತ್ತೆ ಪ್ರೀತಿಯೆಂಬ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಸುವವರೇ.. ಕಡಿವಾಣಗಳನ್ನು ಹಾಕುವವರು..ಅನುಮಾನಿಸುವವರು .. ಈ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೇಕೆ ಇದು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ? ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಿಲ್ಲದ್ದೊಂದು ಬಾಳೇ ..?




ನಾನಂತೂ ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಆಗಿತ್ತು. ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಇದ್ದುಕೊಂಡು ಸಮಾಜ ಸುಧಾರಣೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಆಗಿನ್ನೂ ಹದಿನೇಳು ನನಗೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ವಾದಕ್ಕೆ ಮಣೆ ಹಾಕುವವರಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ಇದ್ದ ಬದ್ದ ದೇವರಿಗೆಲ್ಲ ಹರಕೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ನಾನು ಸರಿಯಾಗಬೇಕೆಂದು. ನಾನು ಸರಿಯಾಗೇ ಇದ್ದೆ. ಅವರುಗಳು, ಅವರು ಯೋಚನೆ ಮಾಡೋ ದಿಕ್ಕು ಸರಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.. ಅದಕ್ಕೇ ನನ್ನ ವಿರೋಧವಿತ್ತು. ಸಮಾನತೆ ಬೇಕೆಂಬ ಭರದಲ್ಲಿ ಹುಡುಗರೊಂದಿಗೆಲ್ಲ ಜಗಳಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದೆ. ಬಹುಶಃ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಜಗಳವಾಡುವುದು, ವಿರೋಧಿಸುವುದೇ ಸ್ತ್ರೀವಾದವೆಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸಿದಂತಿತ್ತು. ಅವರೊಂದಿಗೆ ವಾದದಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೇ ನನ್ನ ಗೆಲುವು ಬಿಟ್ಟರೇ , ಮಿಕ್ಕಂತೆ ಆಟಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಸೋಲುತ್ತಿದೆ. ಅವರು ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಬಲಿಷ್ಠರು. ದೇವರು ಮಾಡಿರೋ ತಾರತಮ್ಯವದು ನನ್ನ ಭಾವನೆ. ಅವರ ಗೆಲುವು, ಇಡೀಯ ಸ್ತ್ರೀ ಸಮಾಜದ ಸೋಲೆಂದೇ ನಾನು ತಿಳಿದಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಇಲ್ಲ ಸಲ್ಲದ ಆರೋಪಗಳೆಲ್ಲ ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದುದು ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಒಂದು ರೀತಿಯ ಚಾರಿತ್ರ್ಯ ವಧೆಗೆ ಇದು ಮುನ್ನುಡಿ.ನಾನು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಹೆದರುವವಳಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಹುಡುಗರೊಂದಿಗೆ ಜಿದ್ದಿಗೆ ಬಿದ್ದಿರುವುದು ಮನೆಗೂ ತಿಳಿಯಿತು. ಮನೆಯವರೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೆಂಡ ಕಾರಿದರು. ಹೊಡೆತಗಳು ಬಿತ್ತು.. ಉರಿ..ದೇಹದ ಜೊತೆ ಮನಸ್ಸಿಗೂ..


 ಇವರಿಗೆಲ್ಲಾ ತಕ್ಕ ಶಾಸ್ತ್ರಿ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ಮೇಲೆ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆ ನಡೆಸಿದಂತೆ ಭಾಸವಾಗಿತ್ತು. ಮೊತ್ತಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಕೋಪದ ತಾಪದ ಜೊತೆಗೆ ಒಂಟಿತನದ ಅನುಭವಾಗಿತ್ತು. ನನಗಾಗಿ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲವೆಂಬ ಭಾವವದು. ಏನೋ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಹೊರಟವಳಿಗೆ ಒಂಟಿತನದ ಬೇನೆ ಸುಡಲಾರಂಭಿಸಿತ್ತು..ಗೆಳತಿಯರು ಜೊತೆಗಿಲ್ಲ, ಮನೆಯವರು ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ..ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಒಪ್ಪಬೇಕೆಂಬ ಹಠ ಗೆಲ್ಲುವಂತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ.. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಾನು ಹೇಳಿರುವುದು ತಪ್ಪೇನಲ್ಲ.ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಶೋಷಿಸುತ್ತಿರುವ ಸಮಾಜದ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ನಾನು ಆ ಸಂಪ್ರದಾಯವೆಂಬ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳನ್ನು ಮುರಿದು ತನ್ಮೂಲಕ ಈ ಸಮಾಜಕ್ಕೊಂದು ಪಾಠವಾಗಬೇಕೆಂಬ ಯೋಚನೆಗಳೂ ಬರುತ್ತಿತ್ತು.. ಗೊಂದಲಗಳಲ್ಲಿ ಬೇಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ತಳಮಳ, ಸಂಕಟ.. ಎದೆಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬಗೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ದಿವ್ಯನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ.. ನನ್ನ ಬಗೆಗಿನ ಅಸಡ್ಡೆಯೇ ಇದು? ಮತ್ತೆ ಕಾಲೇಜ್ ಗೆ ಹೊರಟವಳಿಗೆ ಮನವೆಲ್ಲಾ ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ ಆದಂತೆ ಭಾಸ. ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಯಾರೂ ಬೆರೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನಾಗೇ ಕಾಲು ಕೆರಕೊಂಡು ಜಗಳಕ್ಕೆ ನಿಂತಾಗ ಜಗಳ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವರೂ ಅವರಾಗೇ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಸುಳಿವವರಲ್ಲ. ಜಗಳ ಮಾಡೋ ಮನಸ್ಸು ನನಗೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಮನಸ್ಸು ಬೇಕಿತ್ತು..ನನ್ನ ಮನದ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಕಿವಿಯಾಗೋ ಹೃದಯ ಬೇಕಿತ್ತು.. ನಾನು ಭಯ ಪಡುತ್ತೇನೆ..ಇಂತಹ ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆ ನನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ನಾಶವೇ ಸರಿ..ನನ್ನೊಳಗಿನ ನಾನು ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೂ ಜಾರಿ ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು ಮನಸ್ಸು. ಸಮಾಜ ಬದಲಾಗೊಲ್ಲ. ನಾನು ಬದಲಾಗಬೇಕು.ಇಂತಹ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ರಾಜ್ ಅವರ "ನಿನ್ನ ಹಳದಿ ಕಣ್ಣಲಿ ಜಗವನೇಕೆ ನೀ ನೋಡುವೆ..." ಸಾಲುಗಳು ನೆನಪಾಗುತ್ತವೆ.
   
ಡಿಗ್ರಿ ಮುಗಿದು ಕೆಲಸದ ದಾರಿ ನೋಡಿದಾಗಲೂ ಅಲ್ಲೂ ಪುರುಷರ ಮೇಲುಗೈ. ಒಳ್ಳೆಯ ಅಂಕಗಳನ್ನು ಗಳಿಸಿರೋ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗಿಂತ ಗಂಡುಗಳೆಂಬ ಕಾರಣವೇ ಒಳ್ಳೆಯ ಹುದ್ದೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಾ ಇದ್ದಿದ್ದು ಸರಿ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವಾದರೂ  ಮೊದಲಿನಂತೆ ಉರಿದು ಬೀಳುವ ನನ್ನ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿತ್ತು. ಮೆತ್ತಗಾಗಿದ್ದೆನಾ
? ಇರಲಾರದು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಸಮಾಜದ ರೀತಿ ನೀತಿಯ ವಿರುದ್ದ ಗೆಲುವು ಸಿಗಲಾರದೆಂಬ ಗಟ್ಟಿ ಅಭಿಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಅದುಮಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಇಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮದುವೆ ಪ್ರಯತ್ನ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾರೂ ಜೀವದ ಗೆಳೆಯರಿಲ್ಲದೇ ಒಂಟಿಯಾಗಿದ್ದೆನಾದರೂ ಮದುವೆಯೆಂಬ ಕೂಪಕ್ಕೆ ಬೀಳಲು ನಾನು ಸಿದ್ದಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಗಂಡಿನ ಅಡಿಯಾಳಾಗಿ ಬದುಕುವುದು ಹೇಯ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಇಲ್ಲೂ ನನ್ನ ಮಾತಿಗೆ ಬೆಲೆ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಅತ್ತು ಕರೆದು ರಂಪ ಮಾಡಿದೆ. ಸಿಡಿದು ಬಿದ್ದೆ. ಎಮೋಷನಲ್ ಬ್ಲಾಕ್ ಮೇಲನ್ನು ಅಮ್ಮನ್ನ ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮನೆಯವರೆಲ್ಲಾ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದರು. ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡೆ.. !ನಿಕ್ಕಿಯಾಗಿದ್ದ ಹುಡುಗನನ್ನು ಕರೆದು ನನ್ನ ಯೋಚನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದೆ.. ಅವನ ವಿರೋಧವಿರಲಿಲ್ಲ. ನಿನಗೆ ಸರಿ ಅನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಮಾಡೋ ಅಧಿಕಾರ ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂದ. ಅವನ ಮನೆಯವರದೂ ಅದೇ ಅಭಿಪ್ರಾಯ. ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಹುಡುಗರೆಂದರೆ ಹೀಗೂ ಇರುತ್ತಾರೆಯೇ?! ಎನಿಸಿತ್ತು...
ನನ್ನ ಕೆಲಸದ ಹೊತ್ತು ಮುಗಿಯುವ ವೇಳೆಗೆ ಆ ಹುಡುಗ ಬರುತ್ತಿದ್ದ. ಅದೆಷ್ಟು ಬಾರಿ ಬರಬೇಡವೆಂದರೂ ಒಮ್ಮೆ ನಿಮ್ಮನ್ನ ನೋಡಿ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ. ಹೆಚ್ಚು ಮಾತಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಕಪ್ ಟೀ ಗೂ ನಾನು ಅವಕಾಶ ಕೊಡುವವಳಲ್ಲ. ಅವನಿಗೂ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದ್ದರಿಂದಲೋ ಏನೋ ಜಾಸ್ತಿ ಒತ್ತಾಯ ಮಾಡಿದವನಲ್ಲ. ಚಂದದ ಮೆಸೇಜುಗಳನ್ನು ಕಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ..ನಾನು ಓದಿಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹೀಗೆ ಹಲವು ದಿನಗಳು ಕಳೆದವು. ನನ್ನ ಕಲ್ಪನೆಯಲಿದ್ದ ಗಂಡಸಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಅವನು. ಮೃದು, ನನ್ನ ಇಷ್ಟಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿ ಬರುವವನಲ್ಲ. ಅವನ ಅಂತಹ ನಡವಳಿಕೆಯೇ ನನ್ನ ಬದಲಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಒಂದು ಹುಡುಗನನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡೆ..ಪ್ರೀತಿಸಿದೆ. ನನ್ನೊಳಗಿನ ಬಜಾರಿ ಕಳೆದುಹೋಗಿದ್ದಳು. ಸಮಾಜ ನನ್ನ ಬದಲಿಸಲಿಲ್ಲ..ಸಮಾಜದ ಒಳ್ಳೆತನವೇ ಬದಲಿಸಿತು ಅಂದುಕೊಂಡೆ. ನೋಡನೋಡುತ್ತಾ ಬಹಳ ಆತ್ಮಿಯರಾದೆವು. ಪುರುಷ ಸಾಂಗತ್ಯ ಇಷ್ಟೊಂದು ಭದ್ರತೆಯ ಭಾವವನ್ನು ಕೊಡಬಹುದೆಂಬ ಕಲ್ಪನೆಯೂ ನನಗಿರಲಿಲ್ಲ.. ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ಕೇರ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಜೋಪಾನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ..ನಾನು ಇಂತಹ ಹುಡುಗನನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದಿಕ್ಕೆ ಅದೃಷ್ಟಶಾಲಿ..! :)

ಹೀಗಿರುವಾಗ ಭಾವಿ ಅತ್ತೆಯಾಗುವವರು ನನ್ನನ್ನು ಮನೆಗೆ ಕರೆದಿರುವರೆಂದು ಹೇಳಿ ಭಾವಿ ಗಂಡ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದ. ಅಲ್ಲಿ ಹೋದಾಗ ಅತ್ತೆಯವರು ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆಂದು ತಿಳಿಯಿತು. ಒಂದು ಗೂಡಿದ ಮನಸ್ಸುಗಳು, ಜೊತೆಗೆ ಏಕಾಂತ. ಗಂಡನಾಗುವವ ಮುಂದುವರಿಯಲು ಸಿದ್ದನಾದ. ನನ್ನ ವಿರೋಧದ ನಡುವೆಯೂ ಬಳಸಿಕೊಂಡ. ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಮುಗಿದಿತ್ತು. ಇಲ್ಲಿಂದ ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಮತ್ತೊಂದು ಅಧ್ಯಾಯ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಇದಾದ ಮೇಲೆ ನನಗಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಲಾಗದೆ ಹೊರಬಂದಿದ್ದೆ. ಅವನಿಗೆ ಮೊದಲಿದ್ದ ಉತ್ಸಾಹ ಈಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಜೊತೆಗೆ ಅನುಮಾನಿಸಲು ತೊಡಗಿದ್ದ. ಅಸಹ್ಯದ ಮಾತುಗಳನ್ನ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ.. ನಾನು ಸೋತುಹೋದೆ. ಪ್ರೀತಿಯ ಮುಖವಾಡದೊಳಗೆ ಇಂತದ್ದೊಂದು ಮೋಸ ಇರಬಹುದೆಂಬ ಕಲ್ಪನೆಯಿಲ್ಲದೆ ಮೋಸ ಹೋದೆ. ನಾನು ಮೌನಿಯಾದೆ. ಒಂದುದಿನ ಇದ್ದಕ್ಕಿದಂತೆ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿದ್ದ ಮದುವೇನ ರದ್ದು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನನ್ನ ಬಾಳಿಂದ ಎದ್ದು ಹೋದ. ಅನ್ಯಾಯವಾಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ನನ್ನೊಳಗಿನ ಸ್ತ್ರೀವಾದಿ ಮತ್ತೆ ಏಳಲಿಲ್ಲ. ಸತ್ತುಹೋಗಿದ್ದಳು.. :(


ಈಗ ಮತ್ತೆ 
ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವರನ್ವೇಷಣೆಗೆ ತೊಡಗಿದ್ದಾರೆ..
ನಾನು ಸರಿಯೋ? ಸಮಾಜ ಸರಿಯೋ..?ಯಾರದು ತಪ್ಪೋ..?
ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ...! ಯಾವ ಹುಡುಗನೂ ನಿಕ್ಕಿಯಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.. ಒಂದೊಂದು ನೆವಗಳಿಂದ ದೂರಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.ವಯಸ್ಸು ಮೀರುತ್ತಿದೆ. ಒಮ್ಮೆ ನಿಶ್ಚಯವಾದ ಮದುವೆ ಮುರಿದು ಬಿದ್ದರೆ ಹೀಗೇಯಂತೆ...!! ನನ್ನಲ್ಲಿ ಏನೋ ದೋಷ ಇರಬೇಕೆಂದು ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಬಾಯಿಗಳು ಮಾತಾಡುತ್ತಿವೆ. ನಾನು ಬಾಯಿಗೆ ಬೀಗ ಜಡಿದು ಕೂತಿದ್ದೇನೆ ಮತ್ತದೇ ನನ್ನ ಬೆಂಬಿಡದ ಗೊಂದಲಗಳ ಜೊತೆಗೆ..

(ಇದು ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಕಥೆ..)
 

ಸೋಮವಾರ, ನವೆಂಬರ್ 26, 2012

ಪಿಜಿ ಪುರಾಣ..

ಮೊನ್ನೆ ಸ್ನೇಹಿತರೊಬ್ಬರು ತಮ್ಮ  ಬ್ಲಾಗ್ ನಲ್ಲಿ ಪಿಜಿ ಪುರಾಣ ಬರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಅದನ್ನು ಓದಿ ನನಗೂ ನನ್ನ ಪಿಜಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯಬೇಕೆನಿಸಿತು. ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲಿ ಕೊರತೆ ಇಲ್ಲದೆ ಇರೋ ಅನೇಕ ಸಂಗತಿಗಳಲ್ಲಿ ಪಿಜಿಯೂ ಒಂದು. ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬರುವಾಗಲೇ ಅಣ್ಣ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆಯ ಒಡಗೂಡಿ ನನಗೆಂದೇ ಒಂದು ಪಿಜಿ ನೋಡಿ ನಿಕ್ಕಿ ಮಾಡಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ನಾನು ಹೋಗಿ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುವುದಷ್ಟೇ ನನಗಿದ್ದ ಕೆಲಸ. ಸೇರಿಕೊಂಡಯಿತು.. 
 ನಾಲಕ್ಕು ಮಂದಿ ಶೇರಿಂಗ್ ಉಳ್ಳ ಸಣ್ಣ ಕೋಣೆ, ಅದಕ್ಕೆ ನಾಲಕ್ಕು ಮಂಚಗಳು. ಮಂಚದ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದರೆ ಅಲ್ಲೊಂದು ಬಾಕ್ಸ್ ರೀತಿಯ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನಿಡುವ ಜಾಗ..ತೀರಾ ಸಣ್ಣದು. ಹತ್ತು ಹದಿನೈದು ಮಂದಿ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಒಂದೇ ಬಾತ್ ರೂಮ್, ಟಾಯ್ಲೆಟ್. ೨೪ ಗಂಟೆನೂ ಬಿಸಿ ನೀರು ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು ಅನ್ನುವುದೊಂದು ಪ್ಲಸ್ ಪಾಯಿಂಟ್ ಅಲ್ಲಿ. ಆಂಧ್ರ ರೀತಿಯ ಊಟವಂತೆ..! ಒಂಚೂರೂ ನನಗೆ ಸೇರದು. ಕೆಟ್ಟದೆನಿಸಿತ್ತು ಮೊದಲ ದಿನಾನೇ..ನನ್ನ ರೂಂ ಮೇಟ್ಸ್ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಹೋಗತ್ತೆ - ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ಅಂದರೂ, ಜಪ್ಪೆಂದರೂ ಆ ಊಟ ನನಗೆ ಸೇರದು. ನೀರು ಕೂಡ ಅಷ್ಟೇ. ಒಂದು ಥರದ ವಾಸನೆ. ನೀರು ಊಟ ಸರಿ ಇಲ್ಲದೆ ಈ ಪಿಜಿ ಮಹಾತ್ಮೆಯಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದ ಮೊದಲ ತಿಂಗಳೇ ಖಾಯಿಲೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದೆ. ಖಾಯಿಲೆ ಬಿದ್ದ ಸಮಯದಲ್ಲೂ ಆ ರೂಂ ಮೇಟ್ಸ್ ಗಳ ಕಾಟ ತಡೆಯಾಲಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. 
 ಚಳಿಗೆ ನಾನು ಮುದುಡಿಕೊಂಡು ಮಲಗಿದ್ದರೂ ಜೋರಾಗಿ ಫ್ಯಾನ್ ಹಾಕಿ ಮಲಗೋ ಅವರಿಂದ ಸಣ್ಣ ಸಹಾಯ ಕೂಡ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಜೊತೆಗೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಪಿಜಿ ಹುಡುಗಿಯರ ಸ್ವಚಂದತೆಯ ಅರಿವೂ ಆಗತೊಡಗಿತ್ತು. ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಹೀಗೂ ಇರುತ್ತಾ ಅಂತ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಬಂದ ನನಗೆ ಅಚ್ಚರಿ. ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದೇ ಒಂದು ಆಸರೆಯ ಖುಷಿಯ ಸಂಗತಿ ಎಂದರೆ ನಮ್ಮವಳೇ, ನಮ್ಮುರಿನವಳೇ ಆದ ಗೀತಾ ಪಕ್ಕದ ರೂಂ ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದಿದ್ದು. ಅವಳೂ ಆ ತಿಂಗಳೇ ಪಿಜಿ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿದ್ದರಿಂದ, ನನಗೂ ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ ಅನಿಸತೊಡಗಿತ್ತು. ನಾನು ಕೂಡ ಬಂದ ಒಂದು ತಿಂಗಳಲ್ಲೇ ಆ ಪಿಜಿಯ ಸಹವಾಸ ಸಾಕೆಂದು, ಅಕ್ಕನ ಮನೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಆದರೇನು ಮಾಡುವುದು? ಅಕ್ಕನ ಮನೆಯಿಂದ ನನ್ನ ಆಫೀಸು ಮತ್ತು ಕಾಲೇಜ್ ಗೆ ದೂರ ಇರುವುದರಿಂದ ಬೇರೆಂದು ಪಿಜಿ ಹುಡುಕುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿತ್ತು.
ಮತ್ತೆ ಶುರುವಾಯಿತು ಪಿಜಿ ಹಂಟಿಂಗ್. ಎಲ್ಲೆಲಿಂದಲೋ ಅಡ್ರೆಸ್ ಕಲೆಕ್ಟ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಗಲ್ಲಿ ಗಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಿದರೂ ನನಗಿಷ್ಟವಾಗುವ ಪಿಜಿ ಸಿಗಲೇ ಇಲ್ಲ... :(  ಕೊರತೆಗಳ ಸಾಲುಗಳೇ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದಿದ್ದರೆ ಇನ್ನೊಂದಿಲ್ಲ ಇನ್ನೊಂದಿದ್ದರೆ ಮತ್ತೊಂದಿಲ್ಲ..ಇಂತವೇ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಎಲ್ಲೆಡೆಯೂ..ಕೊನೆಗೆ ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರೊಬ್ಬರು, ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಪಿಜಿ ನಡೆಸುವ ಒಬ್ಬ ಆಂಟಿಯ ಬಳಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು. ಮನೆ ಊಟವೇ ಸಿಗುತ್ತದೆಂಬ ಖಾತ್ರಿಯಂತೂ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು.ಒಂದು ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಹುಡುಗಿಯರು. ಒಟ್ಟಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದಿದ್ದು ಎಂಟು ಮಂದಿ ಮಾತ್ರ. ಇಲ್ಲಿ ಕೊಂಚ ಆರಾಮವೇ ಇದ್ದೀತು ಅಂತ ಮನಸ್ಸು ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಜೊತೆಗೆ ಆಂಟಿಯೂ, ಮನೆ ಮಕ್ಕಳ ಹಾಗೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ, ನಮಗೆ ಮಾಡೋ ಊಟವನ್ನೇ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ನೀಡುವುದು ಎಂಬ ಆಶ್ವಾಸನೆ ಇತ್ತಾಗ ಪೂರ್ತಿ ಭರವಸೆ ಬಂದಿತು. ಸರಿ ಇನ್ನೇನು.?ಗಂಟು ಮೂಟೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಶಿಫ್ಟ್ ಆಗಿಯೂ ಆಯಿತು.. ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಒಂದು ವಾರಕ್ಕೆ ಮತ್ತದೇ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪಿಜಿಯ ಚಾಳಿಗಳೇ. ಆಂಟಿ ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ಒಂದೇ ಬಕೆಟ್ ನೀರು ಕೊಡುವುದೆಂದು ಎಂದು ಹಠ ಹಿಡಿದು ಕೂತಿದ್ದರು. ನಾನು ಒಂದು ಬಕೆಟ್ ಸಾಲಲ್ಲ , ಇದನ್ನ ಸೇರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲೇ ಹೇಳಬೇಕಿತ್ತು ಅಂತ ಹಠಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದೆ. ಕೊನೆಗೂ ಆಂಟಿಗೆ ಜಯ. ನಾನೇ ಶರಣಾದೆ. ಬಟ್ಟೆ ಒಗೆಯೋ ಕಲ್ಲು, ಅಲ್ಲಿನ ನಲ್ಲಿಗಳನ್ನು ತೆಗೆಸಿ ಅಲ್ಲೊಂದು ಶೆಡ್ ರೀತಿಯ ಕೋಣೆಯನ್ನು ಮಾಡಿ, ಮತ್ತೆರಡು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕಬ್ಬಿಣದ ಮಂಚಗಳನ್ನು ಹಾಕಿಸಿದ್ದರು. ಇನ್ನಿಬ್ಬರು ಹುಡುಗಿಯರನ್ನು ಸೇರಿಸುವ ಪ್ಲಾನ್ ಆಂಟಿದು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಟ್ಟೆ ಒಗೆಯುವ ಜಾಗ ಮತ್ತಷ್ಟು ಇಕ್ಕಟ್ಟಿನದು ಆಯಿತು. ಹೀಗೆ ಉಳಿಸುವ ಗಳಿಸುವ ಆಂಟಿಯ ದುರಾಸೆಗೆ ನಾವು ಬಲಿ. ಬಹಳಷ್ಟು ಬಾರಿ ಆಂಟಿಯೊಂದಿಗೆ ಕದನವಾಗಿ, ಪಿಜಿ ಬಿಡುವ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ.ಆದರೆ ಸಿಕ್ಕಿದರಲ್ಲಿ ಇದೆ ಒಂದು ಮಟ್ಟಿಗೆ ಓಕೆ. ಏನಿಲ್ಲವೆಂದರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಊಟನಾದರೂ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಇಲ್ಲಿಂದ ಕದಲಿಲ್ಲ.


ಪಿಜಿ ಎನ್ನುವುದು ಎಲ್ಲರ ಸಾಮಾನ್ಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯದಂತೆ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಊಟ ಕೊಡುವ, ತುತ್ತಿಗೂ ಲೆಕ್ಕ ಇಡುವ, ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ಒಂದೇ ಬಕೆಟ್ ನೀರು ಕೊಡುವ, ಇಕ್ಕಟ್ಟಿನ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಜೈಲಿನ ಅನುಭವ ಕೊಡುವ ಒಂದು ತಾಣವಾದರೂ, ಅಲ್ಲಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರ ಸಂಗತಿಗಳಿವೆ, ಮೋಜು ಮಸ್ತಿಗಳಿವೆ. ದುಃಖ, ನೀರಾಸೆಗಳನ್ನು ಮರೆತು ಹೊಸ ಬದುಕಿಗೆ ಎದುರು ನೋಡುತ್ತಿರೋ ಮನಸ್ಸುಗಳಿವೆ.ಆಸೆ, ಕನಸುಗಳ ಕಂಗಳಿವೆ. ಅಶಾಂತಿಯಿದೆ ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ಪಿಜಿಯ ಆಂಟಿ ಇದ್ದಾರೆ. ಖುಷಿ ಇದೆ ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ನಾವು ಗೆಳತಿಯರಿದ್ದೇವೆ. ವೀಕೆಂಡ್ ಬಂತೆಂದರೆ ನಮ್ಮದೇ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ. ವಾರದ ಇತರೆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರದ್ದು ಒಂದೊಂದು ರೀತಿಯ ಪಾಳಿಯಾದ್ದರಿಂದ ಒಬ್ಬರ ಮುಖ ಒಬ್ಬರು ನೋಡುವುದೇ ಅಪರೂಪ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಈ ವಾರಾಂತ್ಯ ಬರಬೇಕು. ಆಗ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಹೊರಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ, ಶಾಪಿಂಗ್, ಹೋಟೆಲ್, ಪಾರ್ಲರ್, ಡಾನ್ಸ್ ,ಹರಟೆ...ಹೀಗೆ ಹತ್ತು ಹಲವು ಬಗೆಯ ನಮ್ಮ ಮುಖಗಳು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ತುಸು ತಡವಾಗಿಯೇ ಏಳುವ ನಮಗೆ ಪಿಜಿ ಆಂಟಿಯ ಮಂಗಳಾರತಿ ಆದಮೇಲೇನೆ ಬೆಳಗಿನ ಉಪಾಹಾರ ದೊರೆಯುವುದು. ತಲೆಗೆ ಎಣ್ಣೆ ಹಚ್ಚಿದವರು, ಮೆಹಂದಿ ಹಚ್ಚಿದವರು ಹೀಗೆ ಸರದಿ ಪ್ರಕಾರ ಸ್ನಾನಕ್ಕೆಂದು ಹೋದರೆ ಭರ್ತಿ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಅಲ್ಲಿ ಕಳೆಯದೆ ಹೊರಬರುವವರಲ್ಲ. ಆಂಟಿ ಕೊಡೋ ಒಂದು ಬಕೆಟ್ ನೀರಲ್ಲಿ ಅದ್ಹೇಗೆ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಕಳೆಯುತ್ತಿರೆಂದು ಕೇಳಬೇಡಿ. ಅದು ಟಾಪ್ ಸೀಕ್ರೆಟ್..! ಒಳಗೆ ಪ್ಲಗ್ ಮತ್ತು ತಣ್ಣಿರಿನ ನಲ್ಲಿ ಇದೆ.. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ನೀರು ಬಿಸಿ ಮಾಡೋ ಕಾಯಿಲ್ ಇದೆ..! ಇಷ್ಟು ಸಾಕಲ್ಲ? ಹೀಗೆ ಸ್ನಾನ, ತಿಂಡಿ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಆಂಟಿಯ ಪುಟ್ಟ ಮೊಮ್ಮಗಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದು ಡಾನ್ಸ್ ಆಡುವುದು ನಮ್ಮ ಇಷ್ಟದ ಸಂಗತಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು. ಆಮೇಲೆ ಟಿವಿ ಗಾಗಿ ಹೋರಾಟ ಇದ್ದಿದ್ದೆ.ಸದ್ಯ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಕನ್ನಡದ ಹುಡುಗಿಯರೇ ಇರುವುದರಿಂದ ಈ ವಾರ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ತಗ್ಗಿದೆ. 

 
ಒಟ್ಟಿಗೆ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿ ತಿನ್ನೋ ಪಾನಿ ಪುರಿ, ಗೋಬಿ ಮಂಚೂರಿಗಳಲ್ಲಿ ಅದೇನೋ ವಿಶೇಷ ರುಚಿ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹುಡುಗಿ ಹುಡುಗಿಯರು ಒಂದೇ ಕಡೆ ಇದ್ದಾಗ ಜಗಳವಾಗುವುದು ಜಾಸ್ತಿ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಇರುವುದರಿಂದ ಅಂತಹ ಜಗಳಗಳು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬಂದಿಲ್ಲ. ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಜಗಳಗಳು ಬಂದರೂ ಅಷ್ಟೇ ಬೇಗ ಮಾಯವಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಇಗೋಗಳ ಸಮಸ್ಯೆಯಿಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕೂತು ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತೇವೆ. ಕಾಲೇಜು, ಮನೆ, ಭಾಷೆ, ಸಿನೆಮಾ,ರಾಜಕೀಯ, ಚುನಾವಣೆ, ಹೀರೋ, ಹಿರೋಯಿನ್ನುಗಳು, ಗಾಸಿಪ್,ಮೇಕಪ್ ,ಫ್ಯಾಶನ್.... ಹೀಗೆ ಹತ್ತು ಹಲವು ವಿಚಾರಗಳು ನಮ್ಮ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ ನಲುಗಿ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅತಿರೇಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಯುದ್ಧವಾಗುವುದೂ ಇದೇ..!
ಎಳ್ಳು ಎನ್ನುವುದು ಜೀವಕ್ಕೆ ತಂಪು ಎಂದು ವಾಧಿಸುವವರ ಗುಂಪು ಒಂದೆಡೆ..ಅದು ಸಕ್ಕತ್ ಹೀಟ್ ಎನ್ನುವವರ ಗುಂಪು ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ..ಕೊನೆಗೆ ಸಮರದಲ್ಲಿ ಸಮಾಪ್ತಿ. ಕಳೆದ ಕೆಲ ವಾರಗಳ ಹಿಂದೆ "ತುಳು ಮತ್ತು ಕನ್ನಡ" ಎಂಬ ವಿಷಯಯೂ ಈ ಹರಟೆಯ ನಡುವೆ ಬಂದು ಮತ್ತೊಂದು ಸಮರ ನಮ್ಮ ಮದ್ಯೆ ತಂದಿಟ್ಟಿತ್ತು. ದ.ಕ ಮತ್ತು ಉಡುಪಿ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿದರೆ ಕ್ಯಾರೆ ಅನ್ನೋರಿಲ್ಲ. ತುಳುವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಮನ್ನಣೆ. ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿದ್ದುಕೊಂಡು ಇಂತಹ ಬೇಧ ತಂದಿಡುವವರು ಆ ಕಡೆ ಜನ...ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಕಂಪ್ಲೇಟುಗಳು..  ಕನ್ನಡದ ಕುವರಿಯರಿಂದ ದ.ಕ ದ ತುಳುವತಿಯ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ..! ನಾನು ಬಿಟ್ಟೇನೇ...? ಚೆನ್ನಾಗಿ ತರಾಟೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಮತ್ತೆ ಊಟಕ್ಕೆ ಕುಳಿತಾಗ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ..

ಹೀಗೆ ಪಿಜಿ ಅನ್ನುವುದು ಒಂದು ಕಡೆಯಿಂದ ಕೆಟ್ಟ ಆನುಭವಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಒಳ್ಳೆಯ ಗೆಳತಿಯರಿಂದ ಇಷ್ಟವೂ ಆಗುತ್ತದೆ. ಕಷ್ಟ ಅಂದಾಗ ಹೆಗಲು ಕೊಡೊ, ಖಾಯಿಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದಾಗ ಅಕ್ಕನಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳೋ ಅಕ್ಕಂದಿರನ್ನು ಈ ಪಿಜಿ ಕೊಟ್ಟಿದೆ.. ಬದುಕಿಗಾಗಿ, ಆಯ್ದು ಕೊಂಡ ಜೀವನಕ್ಕಾಗಿ ಇಲ್ಲಿರುವುದು ನಮಗೂ ಅನಿವಾರ್ಯವೇ..! ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಪಿಜಿ ಆಂಟಿಯ ಎಲ್ಲಾ ಮಾತುಗಳಿಗೂ ಕಿವುಡಿಯರು ನಾವು. ಪಿಜಿ ಬಿಡೋ ಯೋಚನೆ ಸದ್ಯಕ್ಕಿಲ್ಲ.. :)


ಗುರುವಾರ, ನವೆಂಬರ್ 15, 2012

ಬದುಕು ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿ..!

ಪ್ರೀತಿ ಪ್ರೇಮಗಳೆಂದು ಬರೆದಿದ್ದು ಬಹಳಷ್ಟು ಬಾರಿ ಸಾಕೆನಿಸಿದರೂ, ಅದೇನೋ ಅಂತಹ ವಿಷಯಗಳೇ ಸಿಕ್ಕಿ ತಲೆಯೊಳಗೆ ಗಿರಕಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ ಇರುತ್ತವೆ..ಬರಿಯ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲ. ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅಂತಹ ಘಟನೆಗಳು ನಡೆದು ಹೋದು ಅದೇನೋ ಅವ್ಯಕ್ತ ನೋವನ್ನ ಮನದೊಳಗೆ ಇರಿಸಿ ಹೋಗುತ್ತವೆ.. ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಗೆಳೆಯರು.ಎಲ್ಲರದೂ ಹದಿವಯಸ್ಸೇ. ಪ್ರೀತಿ ಪ್ರೇಮಗಳು ಲವ್ವೆಂಬ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹೃದಯದ ಭದ್ರ ಕೋಟೆಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆ ನಿಲ್ಲುವ ವಯಸ್ಸಿದು. ಹೈ ಸ್ಕೂಲ್ ಮೆಟ್ಟಿಲಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುವ ಹರೆಯದ ಕಲರವ ಕಾಲೇಜು ಕ್ಯಾಂಪಸ್ಸಲ್ಲಿ ತನ್ನ ರಂಗು ಪಸರಿಸಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಇಂತಹ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಕನಸುಗಳಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುವ ಈ ಪ್ರೀತಿಗಳದ್ದು ಯಾವಾಗಲೂ ಅದ್ಯಾಕೆ ದುರಂತ ಅಂತ್ಯಗಳಾಗುತ್ತವೆ..? ದುರಂತವಾಗಿಸುವ ದರ್ದು ಪ್ರೇಮಿಗಳಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಇದ್ದರೂ ಅಂತಹ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹುಟ್ಟಿ, ಬೆಳೆಸುವುದು ಬೇಕಿತ್ತದರೂ ಯಾಕೆ? ವಿಷಯ ಬಹಳ ಗೊಂದಲ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಕೊಂಚ ಗಂಭೀರವೇ...! ಸ್ನೇಹಿತರ ಪ್ರೇಮ ಪ್ರಕರಣಗಳು ಮುರಿದು ಬಿದ್ದಾಗ ಅದೇನೋ ಮನ ತೀವ್ರ ತಲ್ಲಣಿಸುತ್ತದೆ...
ಮೊನ್ನೆ ಲಾಲಿ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿದ್ದಳು.. ನನಗೋ ಆಶ್ಚರ್ಯ.. ಯಾವತ್ತೂ ಇಲ್ಲದವಳು ಈಗ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆಂದರೆ ಅಚ್ಚರಿ ಸಹಜ. ನಾನು ಆಫೀಸ್ , ಕಾಲೇಜ್ ಎಂದು ಬ್ಯುಸಿ ಇದ್ದೆನಾದರೂ ಅವಳಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುವ ತವಕ ಇದ್ದೆ ಇತ್ತು. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜೀವದ ಗೆಳತಿಯಾಗಿದ್ದವಳು ಅವಳು. ಅವಳು ಕಾಲ್ ಮಾಡಿದ ಟೈಮ್ ಗೆ ನಾನು ಬ್ಯುಸಿ, ನನ್ನ ಟೈಮ್ ಗೆ ನಾನು ಕಾಲ್ ಮಾಡಿದ್ರೆ ಅವಳು ಕಾಲ್ ರಿಸಿವ್ ಮಾಡ್ತಾ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ.."ಮನೇಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಇದ್ದಾರೆ ಮಾತಾಡೋಕೆ ಆಗಲ್ಲ" ಅಂತ ಮೆಸೇಜ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಇಷ್ಟರಲ್ಲೇ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಮನೇಲಿ ಏನೋ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿದೆ ಎಂದು. ನೆಕ್ಸ್ಟ್ ಸಂಡೇ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿದವಳು.
"ನನಗೆ ಮದುವೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದೆ" ಎಂದಳು.
ಯಾರೇ ಹುಡುಗ ಅಂತ ಕೇಳೋ ಹಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಹುಡುಗ ಯಾರೆಂದು ನನಗೂ ಗೊತ್ತಿತ್ತು..! Congrats ಎಂದೆ.
"ದೀಪಕ್ ಅಲ್ಲ ಹುಡುಗಾ.. ಮನೇಲಿ ಒಪ್ಪಲ್ಲ ಅಂತ ನಾನೇ ಬೇಡ ಅಂದೇ.." ಅವನಿಲ್ಲದೆ ಜೀವ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದವಳು ಇವಳೇನಾ? ನನಗೆ ಅಚ್ಚರಿ. ಸುಮಾರು ನಾಲಕ್ಕು ವರ್ಷಗಳ ಪ್ರೀತಿ..
 ನನ್ನ ಮತ್ತು ಅವಳ ಸ್ನೇಹ ಎಂಟನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆದಿದ್ದು.. ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಎಂಬಂತೆ ಜೊತೆಯಾಗಿದ್ದು, ಪ್ರಾಣ ಸ್ನೇಹಿತೆ ಎನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು, ಆಡಿದ ಕಬ್ಬಡ್ಡಿ, ಕೋಕೋ ಗಳ  ನೆನಪು ಇನ್ನೂ ಹಸಿ ಹಸಿ. ಚಂದದ ಹೈ ಸ್ಕೂಲ್ ದಿನಗಳಲ್ಲೇ ಅವಳಿಗೆ ಚಂದದ್ದೊಂದು ಲವ್ ಆಗಿತ್ತು ನನಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೇ..! ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಬಹುಶಃ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೆ ಆಗಲೇ ಆ ಪ್ರೀತಿ ಇಲ್ಲಾ ಈ ಸ್ನೇಹ ಮುರಿದು ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು ಆ ಮಾತು ಬೇರೆ. ನಾನು ಮೊಂಡಿ ಪ್ರೀತಿ ಪ್ರೇಮಗಳ ಕಟ್ಟಾ ವಿರೋಧಿಯಾಗಿದ್ದವಳು ಒಂದು ಕಾಲಕ್ಕೆ.ಆಗ ಇವಳ ಪ್ರೇಮ ಪ್ರಕರಣ ನನಗೆ ತಿಳಿಯದೆ ಇದಿದ್ದು ಒಳ್ಳೆಯದೇ..ಎಸ್ ಎಸ್ ಎಲ್ ಸಿ ನ ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ಹೇಗೋ ನನಗೆ ವಿಷಯ ತಿಳಿದು ಹೋಯಿತು. ಹುಡುಗ ಅತ್ತೆ ಮಗ ಅಂದಿದ್ದಳು. ಇನ್ನೊಂದು ರೀತಿ ಅಣ್ಣನೂ ಆಗುತ್ತಾನಂತೆ..! ನನಗೂ ಸುಧಿಗೂ ಇದ್ಯಾಕೋ ಸರಿ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಅಣ್ಣನಾಗುವವನನ್ನು ಗಂಡನಾಗಿಸುವುದು ಸರಿ ಇಲ್ಲದ್ದು. ಈಗಲೇ ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಮುಕ್ತಿ ಹಾಡು , ಮೊಂಡಾಟ ಬಿಡು ಎಂದು ತಿಳಿ ಹೇಳಿದ್ದೆವು. ಅದ್ಯಾಕೋ ಪ್ರೇಮದ ಅಮಲಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಅವಳಿಗೆ ನಮ್ಮ ಮಾತು ಸಹ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಜೊತೆಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ರೀತಿಲಿ ಅತ್ತೆ ಮಗನೇ ಆಗುತ್ತಾನೆಂದು ಬೇರೆ ಹೇಳಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಅದೇನೋ ಹುಚ್ಚು ಬುದ್ದಿ ಇಲ್ಲದ್ದನ್ನು ಇದೆ ಎಂದು ಕಲ್ಪಿಸಿ ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತೇ..ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕ ಆ ಪ್ರೀತಿನ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅವಳಿಗೂ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ..ಇಂತಹ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮಾತು ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹದ ತಿಳಿನೀರ ಕೊಳಕ್ಕೆ ಕಲ್ಲನೆಸೆದಂತೆಯೇ ಆಗಿತ್ತು. ನಾವು ಜಲಸಿಯಿಂದ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆಂದು ಅವಳು ಭಾವಿಸಿದ್ದು, ನೋವಾಗಿತ್ತು.
 

ಪಿಯುಸಿ ಗೆ ಬಂದಾಗಲೂ ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹ-ಅವಳ ಪ್ರೀತಿ ಮುಂದುವರಿದಿತ್ತು. ಅವಳ ಪ್ರೀತಿಗೆ ನಾವ್ಯಾರು ಅಡ್ಡಿಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ..ಆದರೂ ಅವಳ ಪ್ರೀತಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಜೊತೆಯಾಗಿ ಇರುವುದಕ್ಕೆ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ.. ಪ್ರೀತಿ ಸ್ನೇಹಾನ ಬಿಡು ಅಂದಿತು. ಸ್ನೇಹದ ಕೊಂಡಿ ಕಳಚಿಬಿದ್ದಿತು. ನನಗಿನ್ನೂ ಕಾರಣ ಸ್ಪಷ್ಟವಿಲ್ಲ.ಅದ್ಯಾಕೆ ನಮ್ಮ ಅಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿದ್ದ ಸ್ನೇಹ ಹಾಗೆ ಮುರಿದುಬಿತ್ತು? ಅವಳಾಗೇ ದೂರ ಹೋದಳು.. ನಾನು ಮೂಕವಾಗಿ ರೋಧಿಸಿದೆ. ಬಹುಶಃ ಅವನಿಗೆ ಅವಳು ಅವನ ಜೊತೆ ಮಾತ್ರ ಇರಬೇಕೆನ್ನುವುದು ಅತಿಯಾಗಿ, ಅವಳನ್ನು ಸ್ನೇಹದಿಂದ ದೂರ ಮಾಡಿರಬಹುದಾ? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ..! ಹೀಗೆ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮೌನವಾದ ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಮಾತು ಶುರು ಮಾಡಿದಳು. ಏನೂ ಆಗಿಲ್ಲ ಎಂಬಂತೆ ಇದ್ದೆವು.. ಆದರೂ ಅದೆಲ್ಲೋ ಮೊದಲಿನ ತಿಳಿನೀರಿನಂತಹ ಸ್ನೇಹ ಮತ್ತೆ ದೊರಕಲೇ ಇಲ್ಲಾ.. ನಾನೂ ಅವಳಾದ ಮೇಲೆ ಯಾರನ್ನೂ ಜೀವದ ಗೆಳೆಯರು ಅನ್ನುವಷ್ಟು ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೋಗಿಲ್ಲ.. ನಂಬಿಕೆ ಮುರಿದು ಬಿದ್ದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೊಂದು ಸ್ನೇಹಾನ ಹೇಗೆ ನೆಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಲಿ? ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಮಾತುಗಳಿದ್ದರೂ ಅದಕ್ಕೊಂದು ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳಿತ್ತು.. :(  ಎಲ್ಲೊ ಒಂದು ಕಡೆ ಅವನಿಂದಾನೆ ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹ ಮುರಿದುಬಿತ್ತು ಅನ್ನೋ ಬೇಸರವಿದ್ದರೂ..ಅವರಿಬ್ಬರದ್ದು ಪರ್ಫೆಕ್ಟ್ ರಿಲೇಶನ್ ಶಿಪ್ ಅಂತ ಮನಸ್ಸು ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು..!

ಯಾಕೆಂದರೆ..
ಪ್ರೀತಿ ಎಂದು ಬಿದ್ದವರು ಹೆಚ್ಚಿನ ಬಾರಿ ಓದು ಓದು, ಜೀವನ ಎರಡೂ ಹಾಳು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವವರೇ ಹೆಚ್ಚು. ಲಾಲಿ ಹಾಗಲ್ಲ. ಹೆಚ್ಚು ಮಾರ್ಕ್ಸ್ ಬಂದಾಗ ಅವನು ತಲೆಸವರಿ ಹೇಳೋ  ಲವ್ ಯು ಗಾಗಿಯೇ ಹೆಚ್ಚೆಚ್ಚು ಓದುತ್ತಿದ್ದಳು. ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾರ್ಕ್ಸ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅದಕ್ಕೆ ಸಪೋರ್ಟ್ ಅವಳ ಹುಡುಗ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ.ನಮ್ಮೂರಿನ ಆಂಜನೇಯ ಗುಡಿಲಿ ಅವನು ಹಣೆಗೆ ಹಚ್ಚುವ ಸಿಂಧೂರಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಪಾರ್ಕ್ ಬಿಟ್ಟು ಗುಡಿನ ಮೀಟಿಂಗ್ ಪಾಯಿಂಟ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಒಂದಷ್ಟು ಭವಿಷ್ಯದ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಅವನೊಂದಿಗೆನೇ ಹೆಣೆದಿದ್ದಳು.. ಬದುಕನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ಬದುಕನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಕಲೆ ಅವಳಿಗಿತ್ತು.. :)

ಇಂತಹ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆಯವನೊಂದಿಗೆ ಹಸೆಮಣೆ ಏರಲು ಸಿದ್ದವಾಗಿರುವ ಗೆಳತಿಗೆ ಏನೂ ಹೇಳಲು ತೋಚುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ..

ಅವಳೇ ಮುಂದುವರಿದು ಹೇಳಿದಳು.
"ಮನೇಲಿ ಆಗಲೇ ಗಂಡು ನೋಡುವುದಕ್ಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದರು. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ. ಅವಳು ಖಡಾಖಂಡಿತವಾಗಿ ಇಲ್ಲ ಆಗೋಲ್ಲ ಅಂದುಬಿಟ್ಟಳು. ಅಣ್ಣನಾಗುವನನ್ನ ಮದುವೆಯಾದರೆ ನೆಂಟರಿಷ್ಟರ ಮುಂದೆ ನಮ್ಮ ಮರ್ಯಾದೆ ಏನಾಗಬೇಡ? ಅಪ್ಪನಲ್ಲಿ ಹೇಳಲು ನನಗೆ ಧೈರ್ಯ ಇಲ್ಲಾ..ಒಂದುವೇಳೆ ಹೇಳಿದರೆ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನಿಗೆ 'ನೀನು ಬೆಳೆಸಿದ ಮಗಳು..ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲಾ..' ಎನ್ನುತ್ತಾ ಕೋಡೋ ಹಿಂಸೇನ ತಾಳಿಕೊಂಡು ಇರುವಷ್ಟು ಶಕ್ತಿ ನನ್ನಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಹೆತ್ತವರು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟ ನಂಬಿಕೆನ ಕೊಂದು ದೀಪಕ್ ಜೊತೆ ಹೋಗಲಾ?!" ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾಳೆ . ಏನೆಂದು ಉತ್ತರಿಸಿಯೇನು ನಾನು?
"ಅವತ್ತು ಅವನ ಮಾತಿಗೆ ಬೆಲೆ ಕೊಟ್ಟು ನಿಂಗೆ ಸುಧಿಗೆ ಬೇಸರ ಮಾಡಿದೆ..." ಬಿಕ್ಕಿದಳು..
"ತೀರಾ ಸಣ್ಣ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಎದ್ದ ಆಕರ್ಷನೆನ ಪ್ರೀತಿ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದು ನನ್ನ ತಪ್ಪು. ಅದು ಪ್ರೀತಿ ಅಲ್ಲ. ಹೆತ್ತವರಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡದು ಖಂಡಿತಾ ಈ ಆಕರ್ಷಣೆಗಳಲ್ಲ..!" ಅಲ್ಟಿಮೇಟ್ ಎನ್ನುವ ಸ್ಟೇಟ್ ಮೆಂಟ್..!
"ಅವನ್ನ ಮದುವೆಯಾದರೆ ಮುಂದೆ ನನಗೆ ಅಣ್ಣನ್ನ ಮದುವೆಯಾದೆನೆಂದು ಅನಿಸಿದರೆ ಆಗ ಕಾಡೋ ಗಿಲ್ಟಿಗಿಂತ ಈಗಲೇ ಬೇರೆಯಾಗುವುದು ಒಳ್ಳೆದಲ್ಲವಾ? "
ಪ್ರೀತಿಸುವಾಗ ಆ ಗಿಲ್ಟಿ ಕಾಡಿಲ್ಲ ಅಂದರೆ ಮುಂದೆ ಹೇಗೆ ಕಾಡಲು ಸಾದ್ಯ? ನಾಲಿಗೆ ತುದಿವರೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ಪ್ರಶ್ನೆನ ತಡೆದಿದ್ದೆ. ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಅವಳು ಮಾತಾನಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಮನಸ್ಸಿನ ದುಗುಡಗಳನ್ನು ಹಗುರಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು. ಅವಳ ನಿರ್ಧಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಅಧಿಕಾರ ಅವಳು ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟೂ ಇಲ್ಲಾ ನಾನು ಅದನ್ನು ಈಗ ಕೇಳಲೂಬಾರದು.ಅವಳ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಕಿವಿಯಾಗುತ್ತೆನಷ್ಟೇ.
"ಈಗ ಮನೇಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಒಳ್ಳೆಯ ಮಗಳಾಗಿದ್ದೇನೆ. ದೀಪಕ್ ಗೆ ನನಗಿಂತ ಒಳ್ಳೆಯ ಹುಡುಗಿ ಸಿಗುತ್ತಾಳೆ . ಅವನು ಚೆನ್ನಾಗಿರಲಿ. ಅವನು ಮನೇಲಿ ಬಂದು ಮಾತಾಡ್ತೀನಿ ಅಂದ್ರೆ ಅವನ್ನ ನಾನೇ ತಡೆದಿದ್ದೀನಿ. ನನ್ನ ಮನೆಯ ಸಂತೋಷ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ನಾಶ ಆಗೋದು ನನಗೆ ಬೇಕಿಲ್ಲ.. ನಾನು ಅವನಿಗೆ ಮೋಸ ಮಾಡಿದೆನಾ? ನನಗನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ ಹಾಗೆಂದು..! ಈಗಲೂ ಅವನು ಚೆನ್ನಾಗಿರಲೆಂದೇ ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಅವನೊಂದಿಗೆ ಬದುಕಿಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುವ ಅದೃಷ್ಟ ನನಗಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೇ..."
ಕಾಡುತ್ತಿರುವ ಗಿಲ್ಟಿನ ತಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಪ್ರೀತಿಗಿಂತ ಬದುಕು ದೊಡ್ದದೆನ್ನುವುದು ಸತ್ಯ. ಅದನ್ನ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ. ಅವನ ಪ್ರೀತಿಯ ದಾರಿಯಿಂದ ತಿರುವು ಪಡಕೊಂಡು ಸಾಗಿದರೂ ಆ ದಾರಿಯ ನೆನಪಿದೆ.
ಯಾಕೋ ಪ್ರೀತಿಸಿದವರೆಲ್ಲಾ ಬದುಕಿನ ಕೊನೆವರೆಗೂ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಇರುವುದೇ ಇಲ್ಲವೇನೋ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಹದಿಹರೆಯದ ಪ್ರೀತಿ ಜೊತೆ ನಿಲ್ಲುವುದೇ ಇಲ್ಲಾ.. ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಮುರಿದು ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಅವನ/ಳ ನೆನಪಿನಲ್ಲೇ ಬದುಕು ಸವೆಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದವರೂ ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಮತ್ತೊಬ್ಬರೊಂದಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಮರೆತೇ ಬದುಕುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಸಪ್ತಪದಿ ತುಳಿದು ಪ್ರೀತಿ ಮರೆತರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಕೆಲ ಸಮಯ ದೇವದಾಸ್ ಥರ ಫೋಸ್ ಕೊಟ್ಟು ಮತ್ತೊಂದು ಚೆಲುವೆ ಸಿಕ್ಕೊಡನೆ ಮರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಬದುಕಿಗಾಗಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬರೊಂದಿಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರೂ ಮರೆಯದೇ ಮರೆತಂತೆ ಬಾಳುತ್ತಾರೆ..ಬದುಕು  ಅಂದರೆ ಇಷ್ಟೇನಾ? ಹೊಂದಾಣಿಕೆಗಳು..!  ಬದುಕು ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿ ಯಾವತ್ತೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆಯೇ! ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಅನಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.

"ಯಾಕೋ ತುಂಬಾ ಮಾತಾಡಬೇಕು ನಿನ್ನ ಜೊತೆ.. ಊರಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಸಿಗೋಣ.." ಎಂದಿದ್ದಾಳೆ. ಈ ವಾರಾಂತ್ಯ ಊರಿಗೆ ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ದೇನೆ..ಅವಳ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರವಾಗಬೇಕೋ..?ಕಿವಿಯಾಗಬೇಕೋ..? ನಿರ್ಧರಿಸಬೇಕಿದೆ...
 




ಗುರುವಾರ, ನವೆಂಬರ್ 1, 2012

ನೆನಪುಗಳ ಜಡಿಮಳೆ..


ಮತ್ತೆ ಈ ಮಳೆಗೆ ನೀನೇ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿಯಾ..
ಮರೆತಿದ್ದೆಯಾ ನೆನಪಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಎಂದು ಕೇಳಬೇಡ.. ನನ್ನಲ್ಲಿ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ..!
ನೀನು ನಾನು ತೇಲಿಬಿಟ್ಟ ಬಾಲ್ಯದ ಕಾಗದದ ದೋಣಿ, ಸ್ಕೂಲ್ ನಿಂದ ಬರುವಾಗ ತೊರೆಯ ನೀರಲ್ಲಿ ಮಿಂದೆದದ್ದು , ಗಾಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಕೊಡೆಯಲ್ಲಿ ಒದ್ದೆ ಒದ್ದೆಯಾಗಿ ಅಮ್ಮ ಕಾಸಿಟ್ಟ ಬಿಸಿಬಿಸಿ ನೀರಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ್ದು, ಮರುದಿನ ಅಪ್ಪ ರೈನ್ ಕೋಟ್  ಕೊಡಿಸಿದ್ದು, ಹೊರಗಿನ ಮಳೆಗೆ ಒಳಗೆ ಬೆಚ್ಚನೆ ಹೊದ್ದು ಮಲಗಿದ್ದು , ಮಳೆಗೆ ಸೋರುತ್ತಿದ್ದ ಛಾವಣಿಯಾ ಕೆಳಗೆ ಅಜ್ಜಿ ತಂದಿಟ್ಟ ಆ ದೊಡ್ಡ ಪಾತ್ರೆ.. ಅದೆಷ್ಟು ನೆನಪುಗಳು ಮಳೆಯೊಂದಿಗಿವೆ ಹುಡುಗಾ.. ಮಳೆಗೂ ನೆನಪಿಗಿಗೂ ಅದೆಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ನಂಟಿದೆ ನೋಡು.. ಎರಡು ದಿನದಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲಿ ಬಿಡದೆ ಮಳೆ.. ನನ್ನಲ್ಲಿ ನೆನಪುಗಳ ಸುರಿಮಳೆ.ನೆನಪುಗಳ ಕಾವಿಗೆ ಈ ಚಳಿಯಲ್ಲೂ ಒಂಥರಾ ಬೆಚ್ಚಗಿದ್ದೇನೆ..!



ಊರಲ್ಲೂ ಭಾರಿ ಮಳೆಯಂತೆ , ಅಮ್ಮ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದವಳು ಸೈಕ್ಲೋನ್ ಪ್ರಭಾವ ಅಂತ ಬೇರೆ ಅಂದಳು. ಅತ್ತೆ ಮಾಡಿಕೊಡೋ ಪತ್ರೊಡೆ, ಪೋಡಿ ತಿಂದು ಮಳೇನ ಮಜವಾಗಿ ಕಳೀತಾ ಇದ್ದೀಯ ಅಂತ ಸುದ್ದಿ ಬಂತು. ಕಾಲೇಜ್ ಗೆ ರಜ ಬೇರೆ..ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದುಬಿಡು ಮಾರಾಯ..ಮತ್ತೆ ಹಳೆ ದಿನಗಳನ್ನು ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಮೊದಲ ಬಾರಿ ನೀ ನನ್ನ ಪ್ರಪೋಸ್ ಮಾಡಿದ್ದು ನೆನಪಿದೆಯ ನಿನಗೆ? ಪೆದ್ದ..ಆವಾಗಿನ್ನೂ 9ನೇ ತರಗತಿ ನಾವು. ಜೋರು ಮಳೆಯ ದಿನ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ನಿಂತಿದ್ದೆವಲ್ಲಾ , ಮಳೆಗೆ ಒದ್ದೆ ಒದ್ದೆಯಾಗಿದ್ದರೂ ಮಂಡಿಯೂರಿ ಐ ಲವ್ ಯು ಅಂತ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟೆಯಲ್ಲ..ಭಂಡ..ಅತ್ತೆ ಮಗಳು ಅನ್ನೋ ಭಂಡತನವೇ ನಿನಗಷ್ಟು ಧೈರ್ಯ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಇರಬೇಕು. ಕೆನ್ನೆಗೊಂದು ರಪಾರನೆ ಭಾರಿಸಿಬಿಟ್ಟೆ ನೋಡು (ಹಿರೋಯಿನ್ ಸ್ಟೈಲ್ ನಲ್ಲಿ) ನೆನಪಿದೆಯ ಆ ಮೊದಲ ಪೆಟ್ಟಿನ ಖಾರ?! 


ನೆನೆಸಿಕೊಂಡರೆ ನಗೋ ನಗು..ನಿನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಮಳೆಲೇ ಧುರುಧುರು ನಡೆದುಕೊಂಡು ಮನೆತಲುಪವರೆಗೂ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಸಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಅದೆಷ್ಟೋ ಹೊತ್ತಾದ ಮೇಲೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ನಿನಗೆ, ಅಣ್ಣನ ಮಗನೆಂದು ನನ್ನಮ್ಮ  ಸ್ಪೆಷಲ್ ನೀರುಳ್ಳಿ ಬಜೆ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದು. ಯಾವತ್ತೂ ನನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ತಿನ್ನದವ ಅವತ್ತು ಗಬಗಬನೆ ನೀರುಳ್ಳಿ ಬಜೆ ನುಂಗಿದ್ದು ನೆನಪಿದೆಯಾ? ಮತ್ತೆ ಮರುದಿನ ಸಾರೀ ಕೇಳಿ ಜೊತೆ ಬಂದಿದ್ದೆಯಲ್ಲ ಹುಚ್ಚು ಹುಡುಗಾ...


ನಿನ್ನ ನನ್ನ ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥದ ದಿನನೂ ಇಂತದ್ದೆ ಒಂದು ಜಡಿ ಮಳೆ.. ಈ ಮಳೇಲಿ ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥ ಬೇಕಿತ್ತಾ ಎಂದು ನೆಂಟರಿಷ್ಟರೆಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವಂತಾಗಿತ್ತು.ನಿನ್ನ ಮಾಸ್ಟರ್ ಡಿಗ್ರಿ ಮುಗಿಯೋದಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಒಂದು ವರ್ಷವಿತ್ತು. ನಾನು ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೊರಡಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಒಟ್ಟಾರೆ ಗಡಿಬಿಡಿನಲ್ಲಿ ಮಳೆಯ ನಡುವೆಯೇ ನಾವಿಬ್ಬರು ಉಂಗುರ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡ್ವಿ... ಆಗೆಲ್ಲಾ ಅದೆಷ್ಟು ಸಂತೋಷ ಇತ್ತು ನೋಡು..ವಾರಕ್ಕೊಂದು ಮೇಲ್, ನಿಮಿಷ ನಿಮಿಷಕ್ಕೊಂದು ಮೆಸೇಜ್ ಪ್ರೇಮಿಗಳಾಗಿರೋ ಚಂದದ ಅನುಭವ ಪಡೆದ ದಿನಗಳವು..

ಬದುಕು ಅದು ಹೇಗೆ ಹೇಗೆ ತಿರುವು ಪಡೆದುಕೊಂಡು ಬಿಡುತ್ತದಲ್ಲ...ಆಕ್ಸಿಡೆಂಟ್ ನಲ್ಲಿ ಕಾಲು ಕಳಕೊಂಡ ನನ್ನ ಮದುವೆಯಾಗಲು ನಿನ್ನ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ನಿರಾಕರಿಸಿದರು. ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಬದುಕು ಅಲ್ಲಿಗೆ ನಿಂತಿತು. ನೀನೂ ಬೇರೆ ಮದುವೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಫೋನ್, ಮೆಸೇಜ್, ಇಮೇಲ್ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲಾ...ನಾನೂ ಹಾಗೆ ಇದ್ದೇನೆ ಹಿಂದಿನಂತೆಯೇ.  ಪ್ರತಿಕ್ಷಣವೂ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಕನವರಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ. ತಡೆಯಲಾರದೆ ಇಷ್ಟು ಬರೆದುಬಿಟ್ಟೆ..ಈ ಮಳೆ ಸಿಹಿ ಕಹಿ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಒತ್ತಿ ಬರಿಸುತ್ತದೆ.. ಇಬ್ಬರೂ ನೆನಪಿದ್ದೂ ಇಲ್ಲದವರಂತೆ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.. ಸುಖವಾಗಿರುವಂತೆ ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೇವೆ. ತೋರಿಕೆ ನಿಜವಲ್ಲ. ನಿಜದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿಲ್ಲ.
ಸುಂದರ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನಪುಗಳೊಂದಿಗೆ ತೊಯ್ದುಬಿಡು.. ಕಹಿಗಳು ಕೊಚ್ಚಿ ಹೋಗಲಿ..ಸಿಹಿಗಳು ಬದುಕು ತುಂಬಲಿ ಹುಡುಗಾ..